Op de voorgrond zien we personages met psychologische diepgang, die de lezer echt bezighouden. Iedereen zal supporteren voor Penny en terecht, ze is geweldig, maar met het ambigüe personage Alex heeft Vandecasteele zichzelf overtroffen. Ook hun relatie is boeiend: even verwrongen als romantisch, even ontroerend als ziek.
Als een rode draad, zeg maar een slagader, loopt door het boek het verlangen naar maatschappelijke verandering. Omwenteling, revolte, het zijn hier geen loze begrippen, maar fysieke behoeften van de hoofd- en nevenpersonages.
“Opnieuw en opnieuw en opnieuw” is hét boek voor lezers die de Vlaamse literatuur gewoonlijk terzijde leggen: driehonderd bladzijden hoogstaand entertainment, met personages die je iets doen en thema’s die je blijven plagen, lang nadat het boek zijn vuurwerkachtige finale heeft bereikt. Een superbe roman.
Uit : Standaard der letteren 11 juni 2010
